This is me

Sit back and relax,
ik wil nu dat je even goed gaat luisteren, nu ga ik me even goed uitten.
Ik wil geen masker meer dragen ik wil dat je begrijpt hoe ik me voel!
Nee ik weet niet hoe jij je voelt.
Je verteld niet wat er aan de hand is en dat killt me.
Ik wil niet meer "the girl who eventually cries herself to sleep..." zijn.
Elke dag vraag ik mezelf af hoe het zo heeft kunnen lopen.
Het had zo mooi kunnen zijn maar je sloot jezelf af.
Nu zit ik hier, opgedroogd door alle gebeurtenissen die even teveel zijn.
Mijn ouders denken dat ik depressief ben.
Ik ben het niet!
Ik voel me prima, maar dat ene dingetje blijft knagen.

If everyone cared and nobody cried/lied/died
dat zou een prachtige wereld zijn
misschien kan ik helpen misschien moet ik maar blijven wachten.
Freedom of speech is het beste dat je krijgen
Waarom durf ik dan niks te zeggen?
Kan jij me helpen mezelf weer te zijn en in mezelf te geloven?
Ik weet niet waarom ik dit vaag inelkaargezette verhaal schrijf.
Die onzekerheid blijft me achtervolgen, maar ook:
Your face is haunting me,
let us meet randomly, laat me zien hoe je dan bent, onvoorbereid en onschuldig.
Let us meet, let us meet period.
Liedjes die ik luister spelen allemaal af op mijn gevoel
Shuffle doet wat met me, het fucked met me.
Ik voel me zoals de lyrics

Ik wordt officieel gek misschien moet ik maar stoppen met typen, maar mijn vingers jeuken en willen alles wat ik voel op papier zetten...ik wil het tegenhouden door te doen wat ik niet mag. Mijn grote zonde, maar het is van mij.
Groeten