The mirror of truth is a window in an old train

Jeej ik ben weer terug, heb net iets gevonden wat ik schreef op weg naar Limboland...het was bedoeld voor me Blog.

Ik zit nu hier in de auto, de muziek staat lekker hard, ik negeer mijn moeder die zegt dat mijn muziek zachter moet. Autos zoeven voorbij, een lekker warm zonnetje schijnt naar binnen en verwarmd mijn gezicht. Ik ben op weg naar Limburg, heerlijk een paar dagen zonder zorgen gewoon even chillen met mijn familie. Misschien heb ik het ook wel nodig want je ziet nu ook aan de buitenkant dat ik kapot ben. Gisteren bijvoorbeeld zat ik in de trein. Weer was ik muziek aan het luisteren, het was al donker buiten. Ik zat dwars op de bank en keek naar het raam aan de overkant van het gangpad. Ik zag in de weerspiegeling van het raam een meisje.
Ze zag er moe uit, donkere ringen omlijnde haar ogen haar wangen waren ingevallen. Haar mond bewoog mee met de woorden die ze hoorden via haar dopjes. Het meisje keek triest, waarschijnlijk luisterde ze naar een triest liedje. Heel vaag leek het alsof er zwarte lijnen van tranen over de wangen van het meisje liepen. Huilde ze? Nee, ze huilde niet, niet van de buitenkant tenminste. Het meisje droeg haar kleren met veel lagen over elkaar heen. Ze zag er goed verzorgd uit als je zo naar haar keek maar als je in die weerspiegeling keek weet je wel beter.
Nadat ik dus mijn weerspiegeling had gezien schrok ik me rot, ik zag er bagger uit, in die weerspiegeling in het donkere raam in de trein van Groningen naar Schiphol zag ik dus aan de buitenkant hoe ik me vanbinnen voelde. Gebroken. Die ingevallen wangen daar schrok ik nog het meeste van. Deze ochtend had ik op de weegschaal gestaan en wazig gekeken naar de nummertjes die te laag waren. Mijn dokter vond het ook al. Op internet had ik gezocht hoe ik dit kon maskeren, gewoon veel laagjes dragen en dat dee ik ook.

Nu zit ik hier in de auto en ik rij richting het zuiden. Ik rij weg van huis, wat ik nu wel nodig heb. Ik rij weg van de fouten die ik heb gemaakt en van de dingen en mensen die mij zo erg hebben gekwetst. Ik rij weg van mijn dagelijkse sleur en ik realiseer me dat ik wil dat er iets is veranderd als ik terug kom. Maar de enige die dat kan veranderen ben ik zelf.

Deze laatste dagen van de vakantie moet ik het er maar van nemen en dan moet ik weer hard gaan werken. Misschien ben ik wel blij om weer naar school te gaan een gezicht te vinden, en tegen dat gezicht lachen en als het terug lacht dat alles weer goed komt. Maar nu eerst ga ik morgen naar OMNIA, ik ga lol hebben en ik ga weer mensen zien die ik veel te lang niet heb gezien. En dan zien we wel weer hoe het verdergaat. Carpe Diem! Pluk de dag.

Music: Christina Aguilera - Hurt
Quote: Think Goddamnit!