I dont feel like dancing, I feel like writing...

Howdi hi folks,
het weer is zo prachtig, nu als ik de mediatheek uit zou lopen zal een stralend zonnetje mijn gezicht doen verwarmen een een glimlach op mijn gezichtje tekenen.
Ik wordt he-le-maal happy en writer-ish van dit weer. Dus ik dacht, er zit weer een verhaaltje aan te komen. en ik houd jullie folks op de hoogte door steeds het 'vervolg' hier te posten.
Maar dan zit je op je balkonnetje, (stiekem verlangend naar een peuk DAMN!) te genieten van de zon. je kat springt opeens uit het niets je balkon op en begint bedelend kopjes te geven aan je benen. "Ik heb geen eten schat." Zeg je dan terwijl je je kat even over zijn koppie aait. "Besides je wordt te dik." je kat kijkt je vragend aan met zo'n lieve toet dat je hem op pakt boven op je schrijfschrift zet en een dikke zoen op zijn koppie drukt. Je zit daar nog een half uurtje met je kat te spelen totdat hij een vogel ziet en er achteraan gaat. En dan merk je dat je nog helemaal niks bent opgeschoten met je nieuwe verhaal. Dan moet je maar weer beginnen.

Je begint in jezelf te praten en opeens heb je het. Nou peeps geniet er maar van...want het is nieuw...en ik weet niet of het goed zal zijn:

I'm back, denkt Darcy als ze met de verhuisdoos geklemd in haar armen voor het huis staat. alles ziet er nog precies hetzelfde uit, misschien is de verf iets nieuwer. Met grote zelfvertrouwen stappen loopt ze richting het huis, ze kijkt omhoof en ziet hoe het steeds meer voor haar opdoemt en grotet en groter wordt. Een verhuizer houdt de deur voor haar open.
"Voila Dame," zegt hij met een vettige stem. Eenmaal binnen loopt ze gelijk naar boven.
In haar hoofd telt ze: 'één, twee, drie, vier, krak.' ja alles is weer als vanouds, de vijfde traptrede kraakt nog steeds. Bovenaan de trap slaat ze linksaf en daar staat ze voor haar kamerdeur. Ze zucht even en stapt dan haar kamer binnen. Haar slaapkamer licht aan de zuidkant van het huis en de middagzon verlicht haar kamer.
Al haar spullen staan er al, zelfs haar schilderijen hangen aan de muur. Ze doet de lades van haar bureau open en ziet dat zelfs die bijna onaangetast zijn. Ze zet de verhuisdoos op haar bed neer en begint de fotolijstjes, wekker, en posters uit te pakken. Dan vind ze het fotolijstje met een groep tieners er op. Ze kijkt naar de mensen, iedereen lacht en is zomers gekleed op de achtergrond ziet ze een huis. Het huis waar ze nu in staat.
'zou iedereen er nog zijn?' vraagt ze zich af. 'zal alles weer zo worden als het was?' Darcy draait zich om en bekijkt zichzelf in de spiegel.
'voor haar niet iniedergeval.' bedenkt ze. 'ik ben zo veranderd.' ze friemelt wat aan haar feloranje haar en bekijkt haar kleren. Dan schopt ze haar vans uit en ploft neer op haar bed. Ze ligt nog geen vijf minuten te dromen of haar moeder steekt haar hoofd om de deur.
"Darc?" Zegt ze, Darcy gaat even rechtop zitten. "De verhuizers moeten nog van alles doen, en als je hier blijft loop je denk ik toch alleen maar in de weg. Wil je even wat snoep kopen ofzo? En dan kan je gelijk kijken of je bekenden tegenkomt." Darcy knikt alleen en wacht tot haar moeder weg is. Dan staat ze op, doet haar vans weer aan, pakt haar portemonnee en haar zwarte jackje. Ze rent de trap af, dit keer slaat ze de krakende tree over. Buiten snuift ze de lucht op en in een snelle pas loopt ze richting het 'dorp'.
Het dorp is een lange winkelstraat met wat kleine steegjes met winkeltjes ernaast. Vroeger ging ze altijd met haar vrienden hier wat eten in de pauzes of tussenuren. Dat was voordat ze verhuisde. Ze zouden contact houden, maar dat verwaterde snel. Het ergste vond ze om Jesper achter te laten, hij was haar soulmate, vroeger hadden ze wat maar Darcy vond dat ze nog niet relatieproof was. Ze realiseerd zich nu dat niemand weet dat ze terug is gekomen.
Darcy kijk naar links en ziet een naambord met Lot's staan. Ze blijft er naar kijken, dit is de tent waar zij en Jesper voor het eerst hebben gezoend.
Dan voelt ze dat ze tegen iets groots, warms en hards aanloopt, Darcy stoot haar hoofd tegen iets en valt naar achter.
"Kan je niet uitkijken?" zegt een stem geirriteerd.
"Sorry." Sorry mompeld Darcy, ze kijkt rond op de grond op zoek naar haar naar portemonnee die ze had laten vallen.
"Hier geef me je hand ik help je overeind." Darcy kijkt naar de hand en kijkt dan omhoog. Daar ziet ze het laggende, verouderde gezicht van Jesper. Hij is licht gebruind en zijn donkere krulletjes zijn langer, ze liggen nu nonchalant in zijn nek. Met grote ogen pakt ze zijn hand vast. Als ze op ooghoogte zijn verdwijnd opeens de glimlach van het gezicht van de jongen.
'hij herkend me!' Denkt Darcy hysterisch.
"D-darce?" Zegt Jesper stamelend. Opeens voelt Darcy een vaag gevoel van vreugde, tranen vormen zich in haar ooghoeken. Ze vliegt Jesper om zijn nek en begint te huilen, al snel voelt ze de vertrouwde armen om haar middel sluiten en merkt ze dat Jesper haar optild.


Dat was het voor vandaag...als jullie het leuk vinden schrijf ik verder.

Quote: he een kandelaar op je hoofd? Dan drupt het toch.
Muziek: Uh mediatheek sounds